Głowni bohaterowie

• 
  Miasto Kości – książka, która wciąga, w ręcz nie da się od niej oderwać. Pół anioł – Łowca Demonów, dziewczyna – niezwykła nastolatka odkrywająca sekrety swojej rodziny. Jac i Clary. Co ich połączyło? Ta powieść to nie jest kolejny romans. To książka pełna przygód. Przedstawia Jace’a bohatera, który stracił rodzinę i dom, stracił wszystko to co kochał. Mógł walczyć i nie patrząc czy zginie, bo nie miał nikogo bliskiego. Clary za to ledwie przeżyłam porwanie matki przez demona z innego świata. Dowiedziała się, że matka przez piętnaście lat ją okłamywała. Pewnego dnia w klubie spotkali się i...
  Ta niezwykła historia pokazuje nam też pewną rzeczywistość. Pokazuje nam jak ktoś bliski swoją brutalnością, surowością i brakiem miłości może skrzywdzić drugą osobę. Zamienić czyjeś serce w strzępki, które trudno później złożyć, naprawić. Trudno przebić się przez tą barierę samotności, złośliwości i obojętności. Czy ta historia skończy się szczęśliwie?
  Jeśli chcecie dowiedzieć się co stało się z Clary i Jace’em zachęcam do przeczytania tej książki. Ja nie pożałowałam swojego wyboru i mam nadzieje, że wy też nie pożałujecie.
  

Cytaty

Jace?
– Tak?
– Skąd wiedziałeś, że mam w sobie krew Nocnych Łowców? Po czym poznałeś? (...)
– Zgadywałem – odparł Jace, zamykając za nimi drzwi. – Uznałem, że to najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie.
– Zgadywałeś? Musiałeś być dość pewien, zważywszy na to, że mogłeś mnie zabić.(...)
– Byłem pewny na dziewięćdziesiąt procent.
– Rozumiem.

Postacie

Postacie

• Clarissa Fray (Clary) – jest zwykłą nastolatką – aż do dnia, w którym spotyka dziwne postacie, niedostrzegalne dla nikogo prócz niej. Ma 16 lat, jest niska (trochę powyżej 5 stóp, ok. 154 cm wzrostu) i ma płomiennorude, kręcone włosy oraz piegi. Jest artystką, tak jak jej matka. W Mieście Kości szuka zaginionej mamy i powoli przyzwyczaja się do innego życia jako córka byłego Nocnego Łowcy.
• Jonathan Christopher Wayland (Jace) – 17-letni Nocny Łowca, osierocony przez zabójstwo jego ojca, mieszka z rodziną Lightwoodów i Hodgem Starkweatherem w Instytucie w Nowym Jorku. Jest najlepszym Nocnym Łowcą ze swojego pokolenia, ponieważ został doskonale wyszkolony przez ojca. Ma złote włosy, oczy i skórę, podrywa dziewczyny, ale nigdy nie był w żadnym stałym związku. Jest arogancki, a takie cechy jak uprzejmość i troskliwość próbuje w sobie ukryć. Przedstawia się jako Jace – jest to skrót pochodzących od inicjałów J.C., czyli jego dwóch imion: Jonathan Christopher. Pod koniec pierwszego tomu czytelnik dowiaduje się, że Jace i Clary są rodzeństwem.
• Isabelle Lightwood (Izzy) – przybrana siostra Jace'a, ma starszego brata Aleca, a także młodszego Max' a. Jest w wieku Clary. Piękna i nieznośna, według Jace’a jest najlepszą Nocną Łowczynią, jaką kiedykolwiek znał. Jest wysoka, ma czarne włosy i czarne oczy.
• Alexander Lightwood (Alec) – brat Isabelle, oraz Max' a. Podobnie jak siostra, ma czarne włosy, ale za to intensywnie niebieskie oczy. Jest rok starszy od Jace'a. Jest homoseksualistą, co on i jego siostra starają się ukryć przed konserwatywnymi rodzicami. Jest zakochany w Jace'ie (a w "Mieście Popiołów" również w Magnusie).
• Simon Lewis – od ponad dziesięciu lat najlepszy przyjaciel Clary; jest w niej zakochany, ale niestety ona nie odwzajemnia jego uczucia. Ma ciemne oczy, rozczochrane włosy i nosi okulary. W tomie 2 staje się wampirem.
• Valentine Morgenstern – potężny i zły Nocny Łowca, powraca po wielu latach (wielu uznawało go za martwego) i próbuje odzyskać Kielich Anioła od Jocelyn (matki Clary), swojej byłej żony. Jak się później okazuje, jest ojcem Clary i Jace'a. Założyciel Kręgu. Jego włosy są białe jak sól, a oczy czarne.
• Lucian "Luke" Graymark – najlepszy przyjaciel Jocelyn, Nocny Łowca i współzałożyciel Kręgu, teraz wilkołak.
• Hodge Starkweather – nauczyciel Isabelle, Aleca i Jace'a. Poprzez nałożoną na niego przed laty Klątwę nie może do końca życia opuścić murów Instytutu; jest to kara za należenie do Kręgu. Później klątwa zostaje zdjęta przez Valentine'a.
• Jocelyn Fray/ Fairchild – matka Clary, ukryła Kielich Anioła, należała do Kręgu, była żoną Valentine'a. Uciekła z Luke'iem z Idrisu, po rzekomej śmierci jej pierwszego syna, za którą obwiniała się przez całe życie. Wmawiała Clary, że jej ojciec zmarł.
• Magnus Bane – Wysoki Czarownik Brooklynu, lubi organizować przyjęcia i jest zakochany w Alecu. Ma złoto-brązową skórę i skośne, zielono-złote oczy z pionowymi źrenicami, które odbijają światło jak kocie. Jego włosy są długie i czarne. Urodził się w bardzo religijnym stuleciu, przez co bardzo dobrze zna Biblię. Ma kota o imieniu Prezes Miau.
• Raphael Santiago – lider miejscowego klanu wampirów, mówi z hiszpańskim akcentem. Ma bladą skórę, ciemne włosy i oczy.
• Max – najmłodszy brat Isabelle i Aleca. Ma ciemne włosy, nosi okulary i lubi japońskie komiksy.

Rozdział 2 Miasto Kości

2

Sekrety i kłamstwa

Ciemny książę siedział na czarnym rumaku, za nim powiewała sobolowa peleryna. Złoty diadem spinał jego złote loki, przystojna twarz była ogarnięta szałem bitwy, a …

              -A jego ręka wygląda jak bakłażan – mruknęła ze złością Clary.

              Rysunek po prostu jej nie wychodził. Z westchnieniem wydarła kolejną kartkę ze szkicownika, zmięła ją i cisnęła w pomarańczową ścianę sypialni. Podłoga już była zasłana kulkami papieru – wyraźny znak że twórcze soki nie płyną w niej tak, jak by sobie życzyła. Po raz tysięczny żałowała, że nie jest taka jak matka. Wszystko co Jocelyn rysowała , malowała albo szkicowała, zawsze było piękne i najwyraźniej osiągnięte bez wysiłku.

              Clary zdjęła słuchawki , przerywając w połowie piosenkę Stepping Razor, i pomasowała bolące skronie. Dopiero wtedy usłyszała głośny, przenikliwy dźwięk telefony rozbrzmiewający w całym mieszkaniu. Rzuciła szkicownik na łóżko i pobiegła do salonu, gdzie na stoliku przy drzwiach stał czerwony aparat w stylu retro.

              -Czy to Clarissa Fray? – Głos po drugiej stronie linii brzmiał znajomo, ale nie odrazy go rozpoznała.

              Clary nerwowo zaczęła nawijać kabel na palec.

              -Taaak?

              -Cześć, jestem jednym z tych chuliganów z nożami, których spotkałaś zeszłej nocy w Pandemonium. Obawiam się, że zrobiłem na tobie złe wrażenie, i mam nadzieję, że dasz mi szansę, żeby to naprawić…

              -Simon! – Clary odsunęła słuchawkę od ucha, kiedy przyjaciel wybuchnął śmiechem. – To wcale nie jest zabawne!

              - Oczywiście, że jest. Po prostu tego nie dostrzegasz.

              -Głupek. – Clary z westchnieniem oparła się o ścianę. – Nie śmiałbyś się, gdybyś tu był, kiedy wczoraj wróciłam.

              -Dlaczego?

              -Moja mama. Niebyła zadowolona, że wróciliśmy tak późno. Wkurzyła się. Było nieprzyjemnie.

              - A czy to nasza wina, że był taki ruch! – Zaprotestował Simon. Jako najmłodszy z trójki dzieci czujnie reagował na wszelką rodzinną niesprawiedliwość.

              -Tak jasne, ale ona nie widzi tego w taki sposób. Rozczarowałam ją , zawiodłam, sprawiłam, że się niepokoiła, bla, bla, bla. Jestem zmorą jej życia. – Z lekkimi wyrzutami sumienia Clary naśladowała sposób mówienia matki.

              -Więc masz szlaban? – domyślił się Simon.

              Mówił dość głośno. Clary słyszała w tle gwar głosów, kilka przekrzykujących się osób. Skrzywiła się, słysząc donośny brzęk talerzy.

              -Jeszcze nie wiem. Mama i Luke wyszki rano. Jeszcze nie wróciła. A tak przy okazji , gdzie jesteś? U Erica?

              -Tak. Właśnie skończyliśmy ćwiczyć. Eric czyta dzisiaj swoją poezję w Java Jones. – Simon mówił o kawiarni niedaleko mieszkania Clary, w której nieraz wieczorami grano żywą muzykę. – Cały zespół idzie , żeby dać mu wsparcie. Przyjdziesz?

              -Jasne. – Clary się zawahała, szarpiąc nerwowo kabel telefonu. – Zaczekaj. Jednaj nie.

              - Zamknijcie się, chłopaki , dobra?! – wrzasnął Simon. Sądząc po tym jak słabo go słyszała, Clary domyśliła się, że trzyma słuchawkę z dala od ust. Chwilę później spytał zaniepokojonym tonem: - To miało znaczyć : tak czy nie ?

              - Niw wiem. – Clary przygryzła wargę. – Mama nadal jest na mnie zła za wczorajszą noc. Wolałabym nie wkurzać jej jeszcze bardziej, nawet prosząc o coś. Jeśli ma wpakować się w kłopoty, nie chcę , żeby to się stało z powodu gównianych wierszy Erica.

              - Daj spokój, nie są takie złe. – Eric był najbliższym sąsiadem Simona, znali się od dziecka. Nie przyjaźnili się tak ze sobą jak Simon i Clary, ale w pierwszej klasie liceum stworzyli zespół rockowy z jeszcze dwoma kolegami, Mattem i Kirkiem, i co tydzień ćwiczyli w garażu rodziców Erica. – Poza tym, to nie jest znów taka wielka prośba. Chodzi o wieczór poetycki w kawiarni tuz za rogiem. Nie zapraszam cię przecież na żadną orgię w Hoboken. Twoja mama też może przyjść, jeśli chce.

              - Orgia w Hoboken!

              Po tym okrzyku , prawdopodobnie Erica, ogłuszająco zabrzęczały talerze. Clary wyobraziła sobie matkę słuchającą jego poezji i zadrżała w duchu.

              - Nie wiem. Jeśli wszyscy się tu zjawicie, nie będzie zachwycona.

              - Więc przyjdę po ciebie sam i z resztą spotkamy się już na miejscu. Twoja mama nie będzie miała nic przeciwko temu. Ona mnie kocha.

              Clary musiała się roześmiać.

              - To świadectwo jej wątpliwego gustu, jeśli pytasz mnie o zdanie.

              -Nikt cię nie pytał. – Simon rozłączył się wśród wrzasków swoich kumpli.

              Clary odwiesiła słuchawkę i rozejrzała się po salonie. Było w nim pełno dowodów artystycznych ciągot matki : od ręcznie robionych aksamitnych poduszek rozrzuconych po ciemnoczerwonej sofie po ściany obwieszone obrazami w ramach , głównie pejzażami , które przedstawiały kręte ulice śródmieścia Manhattanu oświetlone złotym światłem , zimowe sceny z Prospect Park, szare sadzawki pokryte koronkową warstwą białego lodu.

              Na półce nad kominkiem stało zdjęcie ojca Clary oprawione w ramki. Zamyślonego jasnowłosego mężczyzny w wojskowym mundurze, z widocznymi śladami zmarszczek mimicznych w kącikach oczu. Był żołnierzem służącym za granicą. Jocelyn trzymała kilka jego medali w małej szkatułce stojącej przy łóżku. To tym, jak Jonathan Clark wpadł samochodem na drzewo niedaleko Albany i zmarł jeszcze przed narodzinami córki , był dla Clary jedyną pamiątką po ojcu.

              Po jego śmierci Jocelyn wróciła do panieńskiego nazwiska. Nigdy nie mówiła o mężu, ale na nocnej szafce trzymał szkatułkę z wygrawerowanymi inicjałami J.C. Oprócz medali było w niej parę fotografii, obrączka ślubna i pojedynczy pukiel jasnych włosów. Czasami Jocelyn otwierała pudełko , bardzo delikatnie brała w rękę lok, trzymała go przez chwilę i chowała z powrotem.

              Chrobot klucza obracającego się w zamku drzwi wejściowych wyrwał Clary z zamyślenia. Pośpiesznie rzuciła się na sofę i udawała, że jest pogrążona w lekturze jednej z książek w miękkich, których stos matka zostawiła na stole.

              Jocelyn uważała czytanie za uświęcony sposób spędzania czasu i zwykle nie przerywała córce nawet po to, żeby na nią nakrzyczeć.

              Drzwi otworzył się z impetem i do mieszkania wszedł tyczkowaty mężczyzna obładowany wielkimi prostokątami tektury. Kiedy je rzucił na podłogę, Clary zobaczyła, że są to kartonowe pudła złożone na płasko. Luke wyprostował się i odwrócił do niej z uśmiechem.

              -Cześć, wuj… cześć, Luke – powiedziała Clary.

              Jakiś rok temu poprosił ją , żeby przestała mówić do niego wujku , bo czuje się przez t staro albo jak bohater Chaty wuja Toma. Poza tym przypomniał jej delikatnie, że nie jest jej krewnym , tylko bliskim przyjacielem matki, który zna ją od chwili narodzin.

              -Gdzie mama?

              -Parkuje samochód – odparł Luke, przeciągając się z westchnieniem. Był w swoim zwykłym stroju: starych dżinsach i flanelowej koszuli. Na nosie miał przekrzywione okulary w złotych oprawkach. – Przypomnij mi jeszcze raz, dlaczego w tym budynku nie ma windy?

              - Bo jest stary, ale ma duszę – odparła natychmiast Clary , na co Luke  zareagował szeroki uśmiechem. – Po co te pudła?

              Uśmiech znikł z twarzy Luke’a

              - Twoja matka chcę zapakować parę rzeczy – wyjaśnił unikając jej wzroku.              -Jakich rzeczy? – zainteresowała się Clary.

              Luke machną ręką.

              - Tych , które walają się po całym domu. Zawadzają. Wiesz , że ona nigdy niczego nie wyrzuca. Co robisz? Uczysz się? – Wyjął książkę z jej ręki i przeczytal na głos: - „ Świat nadal zaludniają owe pstre istoty, z których zrezygnowała bardziej trzeźw filozofia. We śnie i na jawie nadal okrążają go wróżki i chochliki, duchy i demony…” . – Opuścił książkę i spojrzał na Clary znad okularów. – To do szkoły?

              - Złota gałąź? Nie. Przecież jeszcze są wakacje. – Clary odebrała mu książkę. – To mojej mamy.

              - Tak czułem.

              Clary odłożyła książkę na stół.

              - Luke?

              - Hm? – Już zapomniał o książce i teraz grzebał w torbie z narzędziami stojącej przy kominku. – A, jest. – Wyjął rolkę pomarańczowej taśmy i spojrzał na nią z wielką satysfakcją.

              -Co byś zrobił , gdybyś zobaczył coś, czego nikt inny nie widział?

              Taśma wypadła mu z ręki i uderzyła o kaflowy kominek. Luke uklękną , żeby ją podnieść . Nie patrzył na Clary.

              -Chodzi ci o to, że gdybym był jedynym świadkiem zbrodni , czy cos takiego?

              - Nie. Mam na myśli sytuację , kiedy wokół było pełno ludzi,a tylko ty coś zobaczyłeś. Jakby to było niewidzialne dla wszystkich oprócz ciebie.

              Luke się zawachał, nadal klęczał z rolką taśmy w ręce.

              - Wiem, że to brzmi wariacko, ale… - ciągnęła Clary nerwowym tonem.              Luke spojrzał na nią. Jego oczy były bardzo niebieskie za szkłami okularów.

              - Clary , jesteś artystką jak twoja matka , co oznacza, że widzisz świat inaczej niż przeciętni ludzie. To twój dar, dostrzegać piękno i grozę w zwyczajnych rzeczach. On nie czyni cie wariatką... Po prostu jesteś inna i nie ma w tym nic złego.

              Clary podciągnęła głowę i oparła brodę na kolanach. Oczami wyobraźni ujrzała magazyn, złoty bat Isabell, niebieskowłosego chłopca miotającego się w śmiertelnych drgawkach i płowe oczy Jace’a. Piękno i groza.

              -Myślisz, że gdyby żył mój tata, też byłby artystą?

              Luke wyglądał na zaskoczonego , ale zanim zdążył odpowiedzieć , drzwi się otworzyły i do pokoju weszła matka Clary, stukając obcasami na wypolerowanej drewnianej podłodze. Wręczyła przyjacielowi kluczyki do auta i spojrzała na córkę.

              Jocelyn Fray była szczupłą, drobną kobietą o rudych włosach, ciemniejszych o kilka odcienie od włosów Clary i dwa razy dłuższych. Teraz miała je zebrane w kok, przebity grafitową szpilką. Na lawendową bawełniana koszulę włożyła kombinezon poplamiony farbą , a do tego brązowe buty turystyczne o podeszwach umazanych farbą olejną.

              Ludzie zawsze mówili Clary, że wygląda zupełnie jak matka, ale one nie dostrzegała podobieństw. Tylko figury miały identyczne: obie szczupłe, o małych piersiach i wąskich biodrach. Clary wiedziała , że nie jest taka piękna jak Jocelyn. Żeby uchodzić za piękność, trzeba być smukłą i wysoką. Dziewczyna niska , mierząca niewiele ponad pięć stóp wzrostu , może co najwyżej liczyć na określenie ładna. Nie śliczna czy piękna, tylko ładna. A jeśli dorzucić do tego marchewkowe włosy i piegowatą twarz , jest jak Reggedy Ann przy lalce Barbie.

              Jocelyn miała wdzięczny nawet sposób chodzenia i na ulicy większość osób odwracało się , żeby na nią popatrzeć. Clary natomiast potykała się o własne stopy. Ludzie odwrócili się za nia tylko raz , kiedy przeleciała obok nich , spadając ze schodów.

              - Dziękuje , że wniosłeś pudła – powiedziała Jocelyn , uśmiechając się do przyjaciela . Kiedy Luke nie odwzajemnił uśmiechu żołądek Clary wykonał lekki podskok; najwyraźniej coś się działo. – Przepraszam , że tyle czasu zabrało mi znalezienie miejsca parkingowego. W parku jest chyba z milion ludzi…

              - Mamo? –przerwała jej córka.- Po co są te pudła?

              Jocelyn przygryzła wargę. Luke ponaglił ją , wskazując wzrokiem na Clary. Matka nerwowym ruchem odgarnęła pasmo włosów za ucho i usiadła obok niej na sofie.

              Z bliska Clary zobaczyła , jak bardzo matka jest zmęczona. Pod oczami miała wielkie sińce , wargi blade z niewyspania.

              - Chodzi o zeszłą noc? – zapytała Clary.

              -Nie – rzuciła Jocelyn pośpiesznie , ale po chwili wahania przyznała: - Może trochę. Nie powinnaś postępować tak jak wczoraj , sama wiesz.

              - Już przeprosiłam. O co Chodzi? Mam szlaban?

              - Nie masz szlabanu. – W głosie matki brzmiało wyraźne napięcie. Spojrzała na Luke’a, ale on pokręcił głową.

              - Powiedz jej , Jocelyn.

              - Możecie nie rozmawiać ze sobą tak , jakby mnie tu nie było? – rozgniewała się Clary. – Dowiem się wreszcie , o co chodzi? Co masz mi powiedzieć?

              Jocelyn westchnęła ciężko.

              - Jedziemy na wakacje.

              Twarz Luke’a była bez wyrazu , jak odbarwione płótno.

              -Więc w czym rzecz? – Clary pokręciła głową i oparła się o poduszkę. – Jedziecie na wakacje? Nie rozumiem , o co tyle zamieszania?

              - Rzeczywiście nie rozumiesz, Miałam na myśli , że jedziemy na wakacje wszyscy troje : ty, ja i Luke. Na farmę.

              - Aha. – Clary spojrzała na Luke’a , ale on wyglądał przez okno , z zaciśniętymi ustami i rękoma skrzyżowanymi na piersi. Ciekawe, co go tak zdenerwowało. Przeciez uwielbia starą farmę północnej częśći stanu Nowy Jork. Sam ją kupił , odremontował przed dziesięciu laty i jeździł tak kiedy tylko mógł. – Na jak długo?

              - Do końca lata – odparła Jocelyn. – Przyniosłam pudła na wypadek, gdybyś chciała spakować jakieś książki , przybory do malowania…

              - Do końca lata? – Wzburzona Clary usiadła prosto. – Nie mogę mamo. Mam swoje plany. Ja i Simon postanowiliśmy wydać przyjęcie na powitanie szkoły, umówiłam się na spotkania ze swoją grupą artystyczną i zostało mi jeszcze dziesięć lekcji u Tisch…

              - Przykro mi z powodu Tisch. A pozostałe rzeczy można odwołać. Simon zrozumie , twoja grupa też.

              Clary usłyszała ton nieustępliwy w głosie matki i zrozumiała , że mówi poważnie.

              -Ale ja zapłaciłam za te lekcje. Oszczędzałam przez cały rok! Sama obiecałaś. – Odwróciła się do Lukw’a. – Powiedz jej! Powiedz jej, że to jest niesprawiedliwe!

              Luke nie odwrócił się od okna , ale mięsień na jego policzku drgnął.

              - Ona jest twoją matką. To jej decyzja.

              -Nie przyjmuję takiego tłumaczenia. – Clary zwróciła się do matki: - Dlaczego?

              - Muszę się stąd wyrwać . – Kąciki ust Jocelyn drżały. – potrzebuje spokoju i ciszy, żeby malować. I z pieniędzmi ostatnio jest krucho…

              - Więc sprzedajmy trochę akcji taty – podsunęła gniewnym głosem Clary.- Zwykle tak robisz, prawda ?

              - To nie Fair – żachnęła się matka.

              - Posłuchaj, jeśli chcesz jechać, jedź. Ja tu zostanę. Mogę pracować w Starbucksie albo gdzie indziej. Simon mówił , ze tam zawsze przyjmują. Jestem wystarczająco dorosła , żeby zadbać o siebie…

              -Nie! – Ostry ton Jocelyn sprawił ,że Clary aż podskoczyła. _ Oddam ci pieniądze za lekcje rysunku , ale jedziesz z nami. Nie masz wyboru. Jesteś za młoda, żeby zostać sama. Mogło by ci się coś stać.

              - Na przykład co? Co mogłoby mi się stać ?

              W tym Momocie rozległ się trzask. Clary odwróciła się zaskoczona i zobaczyła, że Luke przewrócił jedno ze zdjęć oprawionych w ramki i opartych o ścianę. Wyraźnie zdenerwowany , odstawił je z powrotem na miejsce. Kiedy się wyprostował, usta miał zaciśnięte w wąską kreskę.

              - Wychodzę – rzucił krótko.

              Jocelyn przygryzła wargę.

              - Zaczekaj. – Dogoniła go w przedpokoju, kiedy sięgał do klamki.             

              Clary obróciła się na sofie i zaczęła podsłuchiwać:

              -… Bane. Dzwoniłam do niego wiele razy przez ostatnie trzy tygodnie. Wciąż odzywa się automatyczna sekretarka. Podobno jest w Tanzanii. Co mam zrobić?

              Luke pokręcił głową.

              - Jocelyn , nie możesz wiecznie się do niego zwracać.             

              - Ale Clary …

              - To nie Jonathan – syknął Luke. – Nie jesteś sobą, odkąd to się stało, ale Clary to nie Jonathan.

              Co ma z tym wspólnego mój ojciec? – pomyślała ze zdziwieniem Clary.

              -Przecież nie mogę trzymać jej w domu i nigdzie nie wypuszczać. Ona się z tym nigdy nie pogodzi.

              - Oczywiście , że nie! – Luke był naprawdę rozgniewany. – Nie jest domowym zwierzątkiem, tylko nastolatką. Prawie dorosłą.

              - Gdybyśmy wyjechały z miasta …

              - Powiedz jej , Jocelyn...

Tytuł oryginalny: City of Heavenly Fire

Wszystko co wiem to to, że miałam „burzę” pisząc Miasto Upadłych Aniołów i nie mogę doczekać się by zacząć Zagubione Dusze i Rajski Ogień - to będzie intensywna, ciemna podróż dla Jace, Clary, Simona i co.

Przewidywana data premiery: wrzesień 2014

Cassandra Clare (ur. 31 lipca 1973) – pisarka, urodzona w amerykańskiej rodzinie w Teheranie, mieszkała we Francji, Anglii i Szwajcarii zanim skończyła 10 lat. Od szkoły średniej mieszkała w Los Angeles i Nowym Jorku, gdzie pracowała w redakcji. W 2004 roku zaczęła pracę na powieścią Miasto kości, jej natchnieniem był krajobraz Manhattanu. W fandomie związanym z Harrym Potterem znana dzięki opowiadaniu Draco Trilogy. Również szeroko znana z opowiadania The Very Secret Diaries związanego z kolei z fandomem Władcy Pierścieni.

Zwiastun

Miasto Kości

Cassandra Clare

Tom I trylogii „Dary Anioła”

1

Pandemonium

– Chyba jaja sobie ze mnie robisz – rzucił bramkarz, zaplatając ręce na potężnej piersi. Spojrzał z góry na chłopca w czerwonej kurtce zapinanej na suwak i pokręcił ogoloną głową. – Nie możesz tego wnieść.
Mniej więcej pięćdziesiątka nastolatków stojących przed Pandemonium pochyliła się i nadstawiła uszu. Na wejście do klubu, zwłaszcza w niedzielę, długo się czekało, a w kolejce zwykle działo się niewiele. Bramkarze byli ostrzy i od razu wyłapywali każdego, kto wyglądał tak, jakby miał spowodować kłopoty.
Piętnastoletnia Clary Fray czekająca w kolejce ze swoim najlepszym przyjacielem Simonem przesunęła się odrobinę do przodu razem ze wszystkimi, w nadziei na rozrywkę.
– Daj spokój, człowieku. – Chłopak podniósł nad głowę jakiś przedmiot. Było to coś w rodzaju drewnianej pałki zaostrzonej na jednym końcu. – To część mojego kostiumu.
Wykidajło uniósł brew.
– Co to jest?
Chłopak uśmiechnął się szeroko. Zdaniem Clary wyglądał całkiem normalnie jak na bywalca Pandemonium. Włosy ufarbowane na odblaskowy niebieski kolor sterczały mu wokół głowy jak macki wystraszonej ośmiornicy, ale nie miał żadnych wymyślnych tatuaży, wielkich metalowych sztabek w uszach ani ćwieków w wargach.
– Jestem pogromcą wampirów. – Zgiął pałkę z taką łatwością, jakby to było źdźbło trawy. – Widzisz? To atrapa. Z gumy piankowej.
Jego duże oczy wydawały się trochę za bardzo zielone, były koloru płynu przeciw zamarzaniu albo wiosennej trawy. Bramkarz wzruszył ramionami, nagle znudzony.
– Dobra, wchodź.
Chłopak prześliznął się obok niego szybko i zwinnie jak węgorz. Clary podobał się jego sposób chodzenia, lekkie kołysanie ramion, potrząsanie włosami. Na takich jak on jej matka miała określenie: niefrasobliwy.
– Pomyślałaś, że jest niezły? – zapytał z rezygnacją w głosie Simon. – Tak?
Clary dźgnęła go łokciem w żebra, ale nic nie odpowiedziała.

***

W środku było pełno dymu z suchego lodu. Kolorowe światła tańczyły po parkiecie, zmieniając klub w wielobarwną bajkową krainę błękitów, jadowitych zieleni, gorących różów i złota.
Chłopak w czerwonej kurtce, z leniwym uśmiechem błąkającym się po wargach, pogłaskał długi miecz o klindze ostrej jak brzytwa. To było takie łatwe – trochę czaru rzuconego na ostrze, żeby wyglądało nieszkodliwie. Kolejny czar na oczy i w chwili, kiedy bramkarz na niego spojrzał, wejście miał pewne. Oczywiście poradziłby sobie bez tych sztuczek, ale one też były elementem zabawy: zwodzenie Przyziemnych, robienie wszystkiego otwarcie na ich oczach, rajcowanie się pustym wyrazem ich twarzy.
Chłopak przesunął wzrokiem po parkiecie, na którym w wirujących słupach dymu to znikały, to pojawiły się szczupłe nogi odziane w jedwabie albo czarne skóry. Dziewczyny potrząsały w tańcu długimi włosami, chłopcy kręcili biodrami, naga skóra lśniła od potu. Aż biła od nich witalność, fale energii przyprawiające go o zawrót głowy. Pogardliwie skrzywił usta. Oni nawet nie wiedzieli, jakimi są szczęściarzami. Nie mieli pojęcia, jak to jest wegetować w martwym świecie, gdzie słońce wisi na niebie jak wypalony węgielek. Ich życie płonęło jasno jak płomień świecy... i równie łatwo było je zgasić.
Zacisnął dłoń na rękojeści miecza i wszedł na parkiet. W tym momencie od tłumu tańczących odłączyła się dziewczyna i ruszyła w jego stronę. Zmierzył ją wzrokiem. Była piękna jak na człowieka – miała długie włosy koloru czarnego atramentu i oczy jak dwa węgle. Była ubrana w sięgającą do ziemi białą suknię z koronkowymi rękawami, z rodzaju tych, które kobiety nosiły, kiedy świat był młodszy. Na szyi miała cienki srebrny łańcuszek, a na nim ciemnoczerwony wisiorek wielkości dziecięcej pięści. Wystarczyło, że zmrużył oczy, by stwierdzić, że jest cenny. Kiedy dziewczyna się do niego zbliżyła, napłynęła mu do ust ślinka. Energia życiowa pulsowała w niej jak krew tryskająca z otwartej rany. Mijając go, uśmiechnęła się i rzuciła mu prowokujące spojrzenie. Odwrócił się i ruszył za nią, czując na wargach przedsmak jej śmierci.
To zawsze było łatwe. Już czuł moc jej życia krążącą mu w żyłach. Ludzie to głupcy. Mieli coś tak cennego, a w ogóle tego nie strzegli. Oddawali swój skarb za pieniądze, za paczuszki z proszkiem, za czarujący uśmiech obcego. Dziewczyna wyglądała jak blady duch sunący przez kolorowy dym. Gdy dotarła do ściany, odwróciła się do niego z uśmiechem i uniosła suknię. Miała pod nią botki sięgające do połowy ud.
Podszedł do niej powoli. Bliskość dziewczyny wywołała mrowienie na jego skórze. Z odległości kilku kroków już nie była taka doskonała. Zobaczył rozmazany tusz pod oczami, pot sklejający włoski na karku. Poczuł jej śmiertelność, słodki odór zgnilizny. Mam cię, pomyślał.

Jej usta wykrzywił chłodny uśmiech. Przesunęła się w bok, a on zobaczył za nią zamknięte drzwi z napisem wykonanym czerwoną farbą: „Wstęp wzbroniony – Magazyn”. Dziewczyna sięgnęła za siebie, przekręciła gałkę i wśliznęła się do środka. Chłopak dostrzegł stosy pudeł, splątane kable. Rzeczywiście składzik. Obejrzał się za siebie; nikt na niego nie patrzył. Tym lepiej, skoro zależało jej na prywatności.
Wsunął się za nią do pomieszczenia, nieświadomy tego, że jest obserwowany.

***

– Niezła muzyka, co? – rzucił Simon.
Clary nie odpowiedziała. Tańczyli czy też raczej robili coś, co mogło uchodzić za taniec – dużo kiwania się w przód i w tył, od czasu do czasu gwałtowny skłon, jakby któreś z nich ­zgubiło szkła kontaktowe – na niewielkiej przestrzeni między grupą nastolatków w metalicznych gorsetach a młodą azjatycką parą, która obściskiwała się tak zapamiętale, że końcówki kolorowych włosów obojga splatały się ze sobą jak winorośl. Chłopak z przekłutą wargą i plecakiem w kształcie misia rozdawał darmowe tabletki ziołowej ekstazy, a jego workowate spodnie łopotały na wietrze wytwarzanym przez wiatrownicę. Clary nie zwracała uwagi na najbliższe otoczenie; obserwowała niebieskowłosego chłopaka, który przebojem wcisnął się do klubu. Teraz krążył w tłumie, jakby czegoś szukał. Coś w sposobie jego poruszania się przywodziło jej na myśl...
– Jeśli chodzi o mnie, świetnie się bawię – ciągnął Simon.
Wydawało się to mało prawdopodobne. W dżinsach i starej bawełnianej koszulce z napisem „Wyprodukowane w Brooklynie” Simon pasował do Pandemonium jak pięść do nosa. Jego świeżo umyte włosy były ciemnobrązowe zamiast zielone albo różowe, przekrzywione okulary zsunęły mu się na czubek nosa. Nie wyglądał na ponurego osobnika, kontemplującego moce ciemności, tylko na grzecznego chłopca, który wybiera się do klubu szachowego.
– Uhm – mruknęła Clary.
Doskonale wiedziała, że przyszedł do Pandemonium tylko dlatego, że ona lubiła ten klub. On sam uważał go za nudny. Właściwie ona też nie miała pewności, dlaczego to miejsce jej się podoba. Może dlatego że wszystko tutaj – ubrania, muzyka – było jak ze snu, jak z innego życia, nie tak zwyczajnego i nudnego jak prawdziwe. Poza tym, z powodu nieśmiałości najlepiej czuła się w towarzystwie Simona.
Niebieskowłosy chłopak właśnie schodził z parkietu. Wyglądał na trochę zagubionego, jakby nie znalazł osoby, której szukał. Clary przemknęła przez głowę myśl, co by się stało, gdyby do niego podeszła, przedstawiła się i zaproponowała, że oprowadzi go po klubie. Może tylko wytrzeszczyłby oczy, jeśli też był nieśmiały. A może byłby wdzięczny i zadowolony, lecz starałby się tego nie okazać, jak to chłopcy... Ona jednak wiedziałaby swoje. Może...
Niebieskowłosy nagle się wyprostował i wyraźnie ożywił, niczym pies myśliwski, który złapał trop. Clary podążyła za jego wzrokiem i zobaczyła dziewczynę w białej sukni.
No tak, pomyślała, zdaje się, że o to chodziło. Powietrze zeszło z Claire, jak z przekłutego balonu. Tamta dziewczyna była wspaniała, z rodzaju tych, które Clary lubiła rysować – wysoka i smukła, z długimi czarnymi włosami opadającymi kaskadą na plecy. Na szyi miała czerwony wisiorek, widoczny nawet z tej odległości; pulsował w światłach parkietu jak serce oddzielone od ciała.
– Uważam, że dzisiaj wieczorem DJ Nietoperz wykonuje świetną robotę. Zgadasz się ze mną?
Clary przewróciła oczami. Simon nienawidził transowej muzyki. Nic nie odpowiedziała, ponieważ całą uwagę skupiła na dziewczynie w białej sukni. W półmroku, w kłębach dymu i sztucznej mgły jej jasna suknia świeciła jak latarnia morska. Nic dziwnego, że niebieskowłosy szedł za nią jak zaczarowany i niczego więcej nie dostrzegał... nawet dwóch ciemnych postaci depczących mu po piętach, kiedy lawirował przez tłum.
Clary przestała tańczyć. Zauważyła, że tamci dwaj to wysocy chłopcy w czarnych ubraniach. Nie umiałaby powiedzieć, skąd wie, że śledzą niebieskowłosego, ale była tego pewna. Widziała, jak za nim idą, ostrożnie, czujnie, z gracją. W jej piersi zaczął pączkować nieokreślony lęk.
– I chciałbym jeszcze dodać, że ostatnio bawię się w transwestytyzm i sypiam z twoją matką. Uznałem, że powinnaś o tym wiedzieć.
Dziewczyna dotarła do drzwi z napisem „Wstęp wzbroniony” i skinęła na niebieskowłosego. Oboje wśliznęli się do środka. Clary już to widywała, pary wymykające się w ciemne zakamarki klubu, żeby się obściskiwać, ale teraz sytuacja była o tyle dziwna, że tę dwójkę śledzono.
Stanęła na palcach, próbując coś dojrzeć ponad tłumem. Dwaj ubrani na czarno chłopcy stali przed zamkniętymi drzwiami i najwyraźniej się ze sobą naradzali. Jeden z nich miał jasne włosy, drugi ciemne. Blondyn sięgnął pod kurtkę i wyjął coś długiego i ostrego. Przedmiot zalśnił w stroboskopowych światłach. Nóż.

– Simon! – krzyknęła Clary, chwytając przyjaciela za ramię.
– Co? – Simon zrobił przestraszoną minę. – Wcale nie sypiam z twoją mamą. Ja tylko próbowałem zwrócić twoją uwagę. Co prawda, Jocelyn jest atrakcyjną kobietą, jak na swoje lata...
– Widzisz tamtych typków? – Pokazując ręką, Clary omal nie uderzyła niechcący czarnej dziewczyny, która tańczyła obok nich. Widząc jej wściekłe spojrzenie, rzuciła pospiesznie: – Przepraszam! Przepraszam! – Odwróciła się z powrotem do Simona. – Widzisz tamtych dwóch facetów przy drzwiach?
Simon zmrużył oczy i wzruszył ramionami.
– Nic nie widzę.
– Jest ich dwóch. Śledzą chłopaka z niebieskimi włosami...
– Tego, który wpadł ci w oko?
– Tak, ale nie o to chodzi. Blondyn wyjął nóż.
– Jesteś pewna? – Simon wytężył wzrok, ale po chwili pokręcił głową. – Nadal nikogo nie widzę.
– Jestem pewna.
Simon wyprostował się i rzucił zdecydowanym tonem:
– Sprowadzę kogoś z ochrony. Ty tutaj zostań.
I ruszył do wyjścia, przepychając się przez tłum.
Clary odwróciła się w samą porę, by zobaczyć, że blondyn wchodzi do pomieszczenia z drzwiami opatrzonymi napisem „Wstęp wzbroniony”, a jego towarzysz idzie za nim. Rozejrzała się. Simon nadal torował sobie drogę przez parkiet, ale nie posunął się zbyt daleko do przodu. Nawet gdyby teraz krzyknęła, nikt by jej nie usłyszał, a zanim przybędzie ochrona, może stać się coś strasznego. Clary przygryzła wargę i zaczęła przeciskać się przez mrowie tańczących.

***

– Jak masz na imię?
Dziewczyna odwróciła się i uśmiechnęła. Słabe światło przesączało się do magazynu przez szare od brudu zakratowane okienka. Na podłodze walały się zwoje kabli elektrycznych, części dyskotekowych lustrzanych kul i pojemniki po farbie.
– Isabelle.
– Ładnie. – Podszedł do niej, stąpając ostrożnie wśród drutów, w obawie, że któryś z nich ożyje. W nikłym oświetleniu dziewczyna, odziana w biel niczym anioł, wyglądała na półprzezroczystą, jakby wyblakłą. Przyjemnie byłoby ją zniewolić. – Nie widziałem cię tu wcześniej.
– Pytasz, czy często tu przychodzę? – Zachichotała, zasłaniając usta ręką.
Na nadgarstku, tuż pod mankietem sukni, nosiła bransoletkę. Ale kiedy się do niej zbliżył, zobaczył, że to nie bransoletka, tylko wytatuowany na skórze wzór z zawijasów.
Zamarł w pół kroku.
– Ty...
Dziewczyna poruszała się z szybkością błyskawicy. Zaatakowała go otwartą dłonią. Cios w pierś pozbawił go tchu, jakby był ludzką istotą. Zatoczył się do tyłu. Raptem w jej ręce pojawił się bat; zalśnił złoto, kiedy nim strzeliła, i owinął się wokół jego kostek. Gdy poderwała go w górę gwałtownym szarpnięciem, z impetem runął na ziemię. Zaczął się wić, kiedy znienawidzony metal wgryzł się mu głęboko w skórę. Dziewczyna się zaśmiała, stojąc nad nim, a on pomyślał oszołomiony, że powinien był to przewidzieć. Żadna śmiertelniczka nie włożyłaby takiej sukni. Isabelle ubierała się w ten sposób, żeby zasłonić ciało... całe ciało.
Mocno szarpnęła bicz, zaciskając pętlę. Uśmiechnęła się jadowicie.
– Jest wasz, chłopcy.
Z tyłu rozbrzmiał cichy śmiech. Ktoś dźwignął go z podłogi i cisnął na jeden z betonowych słupów. Wykręcono mu ręce do tyłu i związano je drutem. Za plecami czuł wilgotny kamień. Podczas gdy próbował się uwolnić, ktoś obszedł kolumnę i stanął przed nim: chłopak, młody jak Isabelle i równie ładny. Jego oczy jarzyły się jak kawałki bursztynu.
– Jest was więcej? – zapytał.
Niebieskowłosy poczuł, że pod mocno zaciśniętymi pętami zbiera się krew. Jego nadgarstki były od niej śliskie.
– Więcej?
– Daj spokój. – Kiedy jasnooki chłopak uniósł ręce, czarne rękawy zsunęły się, ukazując runy namalowane atramentem na nadgarstkach, na grzbietach dłoni i w ich wnętrzu. – Wiesz, kim jestem.
– Nocnym Łowcą! – wysyczał.
Twarz jego prześladowcy rozjaśniła się w szerokim uśmiechu.
– Mamy cię.

***

Clary pchnęła drzwi prowadzące do magazynu i weszła do środka. Przez chwilę myślała, że pomieszczenie jest puste. Jedyne okna znajdowały się wysoko i były zakratowane; sączył się przez nie stłumiony uliczny hałas, klaksony samochodów, pisk hamulców. Wewnątrz cuchnęło starą farbą, na grubej warstwie kurzu pokrywającej podłogę odznaczały się rozmazane ślady butów. Nikogo tu nie ma, stwierdziła, rozglądając się ze zdziwieniem. W składziku było zimno, mimo sierpniowego upału panującego na zewnątrz. Clary poczuła, że pot na jej plecach zamienia się w lód. Zrobiła krok do przodu i zaplątała się w kable elektryczne. Schyliła się, żeby uwolnić tenisówkę z wnyków... i nagle usłyszała głosy: dziewczęcy śmiech, ostrą odpowiedź chłopaka.

Kiedy się wyprostowała, zobaczyła ich, jakby raptem zmaterializowali się między jednym a drugim mrugnięciem powieki. Była tam dziewczyna w długiej białej sukni, z czarnymi włosami opadającymi na plecy, niczym wilgotne wodorosty, i dwaj chłopcy: wysoki i ciemnowłosy jak ona oraz drugi, niższy od niego, którego włosy lśniły jak złoto w nikłym świetle wpadającym przez zakratowane okna. Blondyn stał z rękami w kieszeniach naprzeciwko niebieskowłosego punka przywiązanego do betonowej kolumny czymś, co wyglądało na strunę od fortepianu. Uwięziony chłopak miał twarz ściągniętą bólem i strachem.
Z sercem dudniącym w piersi Clary schowała się za najbliższy słup i wyjrzała zza niego ostrożnie. Jasnowłosy chodził w tę i z powrotem przed jeńcem, z rękami skrzyżowanymi na piersi.
– No więc? Nadal mi nie powiedziałeś, czy są tu jacyś inni z twojego rodzaju.
Twojego rodzaju? O czym on mówi, zdziwiła się Clary. Może trafiłam w sam środek wojny gangów.
– Nie wiem, o co ci chodzi. – Głos jeńca był zbolały, ale ton opryskliwy.
– On ma na myśli inne demony – po raz pierwszy odezwał się czarnowłosy. – Wiesz, co to są demony, prawda?
Chłopak przywiązany do kolumny poruszył ustami i odwrócił głowę.
– Demony – powiedział blondyn, przeciągając samogłoski i kreśląc to słowo palcem w powietrzu. – Według religijnej definicji są to mieszkańcy piekła, słudzy szatana, ale w rozumieniu Clave to każdy zły duch, który pochodzi spoza naszego wymiaru...
– Wystarczy, Jace – przerwała mu dziewczyna.
– Isabelle ma rację – poparł ją wyższy chłopak. – Nikt tutaj nie potrzebuje lekcji semantyki... czy demonologii.
To wariaci, pomyślała Clary.
Blondyn uniósł z uśmiechem głowę. W tym geście było coś gwałtownego i dzikiego, co przypomniało Clary filmy dokumentalne o lwach, które oglądała na Discovery Channel. Te wielkie koty w taki sam sposób unosiły łby i węszyły w powietrzu, szukając zdobyczy.
– Isabelle i Alec twierdzą, że za dużo mówię – stwierdził chłopak o imieniu Jace. – Ty też tak uważasz?
Niebieskowłosy nie odpowiedział, ale nadal poruszał ustami.
– Mógłbym podzielić się z wami pewną informacją – przemówił w końcu. – Wiem, gdzie jest Valentine.
Jasnowłosy spojrzał na kolegę. Alec wzruszył ramionami.
– Valentine gryzie ziemię, a ty próbujesz z nami pogrywać – stwierdził Jace.
– Zabij go, Jace – powiedziała Isabelle, potrząsając włosami. – On nic nam nie powie.
Blondyn uniósł rękę, a Clary zobaczyła błysk noża. Broń była niezwykła – miała klingę przezroczystą jak kryształ i ostrą jak odłamek szkła, a rękojeść wysadzaną czerwonymi kamieniami.
Jeniec gwałtownie zaczerpnął tchu.
– Valentine wrócił! – krzyknął, szarpiąc się w więzach. – Wiedzą o tym wszystkie Piekielne Światy, ja to wiem i mogę wam powiedzieć, gdzie on jest...
W lodowatych oczach Jace’a nagle zabłysła wściekłość.
– Na Anioła, kiedy tylko łapiemy któregoś z was, dranie, każdy twierdzi, że wie, gdzie jest Valentine. My również wiemy, gdzie on jest. W piekle. A ty... – gdy Jace obrócił nóż w ręce, jego brzeg zamigotał jak płomień – zaraz do niego dołączysz.
Tego było już za wiele dla Clary. Wyszła zza kolumny i krzyknęła:
– Przestań! Nie możesz tego zrobić.
Chłopak odwrócił się gwałtownie, tak zaskoczony, że nóż wypadł mu z ręki i z brzękiem uderzył o betonową posadzkę. Isabelle i Alec też się obejrzeli, z identycznym wyrazem ­osłupienia na twarzach. Niebieskowłosy zawisł w pętach, kompletnie zdezorientowany.
Pierwszy doszedł do siebie Alec.
– Co to jest? – zapytał, patrząc na swoich towarzyszy, jakby oni mogli wiedzieć, skąd się wziął intruz.
– Dziewczyna – odparł Jace, który już zdążył odzyskać panowanie nad sobą. – Na pewno widywałeś je wcześniej. Twoja ­siostra też nią jest. – Zrobił krok w stronę Clary, marszcząc brwi, jakby nie mógł uwierzyć własnym oczom. – Ziemska dziewczyna – stwierdził tonem odkrywcy. – I widzi nas.
– Oczywiście, że was widzę – obruszyła się Clary. – Nie jestem ślepa.
– Owszem, jesteś, tylko o tym nie wiesz. – Blondyn schylił się po nóż, a potem rzucił szorstko: – Lepiej się stąd wynoś, jeśli masz dość oleju w głowie.
– Nigdzie nie idę – oświadczyła Clary. – Jeśli to zrobię, zabijecie go. – Wskazała na jeńca.
– To prawda – przyznał Jace, obracając nóż między palcami. – A co cię obchodzi, czy go zabijemy, czy nie? – Bo... bo... – zaczęła się jąkać Clary. – Nie można sobie tak po prostu chodzić i zabijać ludzi.

– Masz rację. Nie można zabijać ludzi. – Spojrzał na jeńca, który miał zamknięte oczy, jakby zemdlał. – Ale to nie jest ludzka istota, dziewczyno. Może wygląda i mówi jak człowiek, może nawet krwawi jak człowiek, ale jest potworem.
– Jace, wystarczy – rzuciła ostrzegawczo Isabelle.
– Zwariowaliście – stwierdziła Clary. – Już wezwałam policję. Będzie tu lada chwila.
– Ona kłamie – odezwał się Alec, ale na jego twarzy malowało się powątpiewanie. – Jace...
Nie dokończył, bo w tym momencie jeniec wydał z siebie przenikliwy, zawodzący okrzyk, zerwał pęta, którymi był przywiązany do kolumny, i rzucił się na blondyna.
Upadli razem i potoczyli się po podłodze. Niebieskowłosy zaczął szarpać swojego prześladowcę rękami, które lśniły, jakby były zakończone metalem. Clary rzuciła się do ucieczki, ale jej stopy zaplątały się w zwoje kabli. Runęła na ziemię z takim impetem, że zaparło jej dech. Usłyszała krzyk dziewczyny, a kiedy się podniosła, zobaczyła, że jeniec siedzi na piersi Jace’a. Krew lśniła na jego ostrych jak brzytwy pazurach.
Isabelle z batem w ręce i Alec już biegli w ich stronę. Niebieskowłosy ciął przeciwnika szponami, a kiedy ten uniósł rękę, żeby się zasłonić, pazury rozorały ją do krwi. Punk zaatakował ponownie... i wtedy jego plecy smagnął bicz. Chłopak krzyknął i upadł na bok.
Jace, szybki jak bat Isabelle, wykonał obrót i wbił nóż w pierś jeńca. Spod rękojeści trysnęła ciemna ciecz. Chłopak wygiął się w łuk, zaczął się prężyć i charczeć. Jace wstał z podłogi; jego czarna koszula była teraz miejscami jeszcze czarniejsza, mokra od krwi. Spojrzał z odrazą na drgające ciało, schylił się i wyrwał nóż z rany, śliski od czarnej posoki.
Ranny otworzył oczy, wbił płonący wzrok w swojego pogromcę i wysyczał:
– Niech więc tak będzie. Wyklęci dopadną was wszystkich.
Wydawało się, że Jace zawarczał w odpowiedzi. Demon przewrócił oczami i wpadł w konwulsje. Jego ciało zaczęło się kurczyć, zapadać w sobie, stawało się coraz mniejsze, aż w końcu zniknęło.
Clary uwolniła się od kabli, wstała z podłogi i ruszyła tyłem do wyjścia. Nikt nie zwracał na nią uwagi. Alec podszedł do Jace’a, wziął go za ramię i podciągnął mu rękaw, żeby przyjrzeć się ranie. Clary odwróciła się powoli... i zobaczyła, że na jej drodze stoi Isabelle ze złotym batem w ręce; widniały na nim ciemne plamy. Dziewczyna wykonała szeroki zamach i szarpnęła mocno, kiedy koniec bicza owinął się wokół nadgarstka uciekinierki. Clary syknęła z bólu.
– Głupia mała Przyziemna – wycedziła Isabelle. – Przez ciebie Jace mógł zginąć.
– On jest wariatem – odparowała Clary, próbując się uwolnić. Bat głębiej wpił się w jej skórę. – Wszyscy jesteście szaleni. Za kogo się uważacie? Za samozwańczych zabójców? Policja...
– Policja zwykle nie wykazuje zainteresowania, jeśli nie ma ciała – zauważył Jace. Trzymając się za rękę, szedł w ich stronę, lawirując między kablami. Alec podążał za nim z posępną miną.
Clary spojrzała tam, gdzie niedawno leżał niebieskowłosy. Na podłodze nie było nawet plamki krwi, żadnego śladu, że chłopak w ogóle istniał.
– Jeśli cię to ciekawi, po śmierci wracają do swojego wymiaru – wyjaśnił zabójca.
– Uważaj, Jace! – syknął jego towarzysz.
Blondyn rozłożył ręce. Jego twarz znaczył upiorny wzór z plamek krwi. Z szeroko rozstawionymi jasnymi oczami i płowymi włosami nadal przypominał Clary lwa.
– Ona nas widzi, Alec – powiedział. – Już i tak za dużo wie.
– Co mam z nią zrobić? – zapytała Isabelle.
– Puść ją – odparł cicho Jace.
Dziewczyna posłała mu zaskoczone, niemal gniewne spojrzenie, ale nawet nie próbowała się spierać. Bez słowa zwinęła bat. Clary rozmasowała obolały nadgarstek, zastanawiając się, jak, do licha, ma się stąd wydostać.
– Może powinniśmy zabrać ją ze sobą? – zaproponował Alec. – Założę się, że Hodge chętnie by z nią porozmawiał.
– Nie ma mowy, żebyśmy zabrali ją do Instytutu – oświadczyła Isabelle. – To Przyziemna.
– Naprawdę? – Cichy, spokojny głos Jace’a był jeszcze gorszy niż warczenie Isabelle czy gniewny ton Aleca. – Miałaś kiedyś do czynienia z demonami, mała? Spotykałaś się z czarownikami, rozmawiałaś z Nocnymi Dziećmi? Czy...
– Nie nazywam się „mała” – przerwała mu Clary. – I nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Naprawdę? – odezwał się głos w jej głowie. Widziałaś, jak tamten chłopak rozpływa się w powietrzu. Jace nie jest szalony... Tylko chciałabyś, żeby był.
– Nie wierzę w... demony czy kimkolwiek jesteście...

– Clary? – W drzwiach magazynu stał Simon, a obok niego potężny bramkarz, który przy wejściu stemplował gościom ręce. – Wszystko w porządku? Dlaczego jesteś sama? Co się stało z tamtymi facetami. No wiesz, tymi z nożami?
Clary obejrzała się przez ramię na trójkę zabójców. Jace miał na sobie zakrwawioną koszulę i nadal ściskał sztylet w ręce. Uśmiechnął się do niej szeroko i wzruszył ramionami w na pół drwiącym, pół przepraszającym geście. Najwyraźniej nie był zaskoczony, że nowo przybyli ich nie widzą.
Clary również. Powoli odwróciła się do Simona. Wiedziała, jak musi wyglądać w jego oczach, kiedy tak stoi sama w magazynku, ze stopami zaplątanymi w plastikowe kable.
– Wydawało mi się, że weszli tutaj, ale chyba jednak nie – powiedziała nieprzekonująco. – Przepraszam. – Zobaczyła, że mina Simona nagle zmienia się ze zmartwionej w zakłopotaną, i przeniosła wzrok na bramkarza, który wyglądał na zirytowanego. – To była pomyłka.
Stojąca za nią Isabelle zachichotała.

***

– Nie wierzę – oświadczył Simon z uporem, podczas gdy Clary, stojąc na chodniku przed Pandemonium, rozpaczliwie próbowała złapać taksówkę.
Zamiatacze już przeszli ulicą, kiedy oni byli w klubie, i teraz cała Orchard lśniła od oleistej wody.
– Właśnie. Można by przypuszczać, że powinny tu być jakieś taksówki. Dokąd wszyscy jeżdżą w niedzielę o północy? – Clary wzruszyła ramionami i odwróciła się do przyjaciela. – Myślisz, że będziemy mieli więcej szczęścia na Houston?
– Nie mówię o taksówkach. Tobie nie wierzę. Nie wierzę, że ci goście z nożami tak po prostu zniknęli.
Clary westchnęła.
– Może nie było żadnych facetów z nożami? Może wszystko sobie tylko wyobraziłam?
– Wykluczone. – Simon uniósł rękę wysoko nad głowę, ale taksówki tylko śmigały obok nich, rozbryzgując brudną wodę. – Widziałem twoją minę, kiedy wszedłem do tego magazynku. Wyglądałaś na poważnie wystraszoną, jakbyś zobaczyła ducha.
Clary pomyślała o chłopcu o kocich oczach. Spojrzała na nadgarstek i zobaczyła cienką czerwoną pręgę w miejscu, gdzie owinął się bat Isabelle.
Nie, nie zobaczyłam ducha, pomyślała. To było coś dziwniejszego.
– To była po prostu pomyłka – powiedziała ze znużeniem.
Sama nie bardzo wiedziała, dlaczego nie mówi mu prawdy. Oczywiście, nie licząc tego, że uznałby ją za wariatkę. To, co się wydarzyło, czarna krew pieniąca się na nożu Jace’a, ton jego głosu, kiedy zapytał: „Rozmawiałaś z Nocnymi Dziećmi?”... Cóż, wolała zatrzymać to dla siebie.
– Bardzo kłopotliwa pomyłka – zgodził się Simon. Obejrzał się na klub, pod którym nadal stała kolejka ciągnąca się przez pół kwartału. – Wątpię, czy jeszcze kiedyś wpuszczą nas do Pandemonium.
– A co się przejmujesz? Przecież nienawidzisz Pandemonium.
Clary znowu pomachała ręką, kiedy z mgły wyłonił się żółty samochód. Tym razem taksówka zatrzymała się z piskiem na rogu, a kierowca zatrąbił.
– Nareszcie! Mieliśmy szczęście. – Simon otworzył drzwi samochodu i wśliznął się na tylne siedzenie pokryte skajem.
Clary usiadła obok niego i wciągnęła znajomy zapach nowojorskiej taksówki cuchnącej starym dymem papierosowym, skórą i lakierem do włosów.
– Jedziemy do Brooklynu – rzucił Simon do taksówkarza, a potem odwrócił się do niej. – Wiesz, że możesz wszystko mi powiedzieć, tak?
Clary zawahała się, a potem skinęła głową.
– Jasne, Simon. Wiem, że mogę.
Zatrzasnęła za sobą drzwi. Taksówka ruszyła w noc.

...