Rozdział 2 Miasto Kości

2

Sekrety i kłamstwa

Ciemny książę siedział na czarnym rumaku, za nim powiewała sobolowa peleryna. Złoty diadem spinał jego złote loki, przystojna twarz była ogarnięta szałem bitwy, a …

              -A jego ręka wygląda jak bakłażan – mruknęła ze złością Clary.

              Rysunek po prostu jej nie wychodził. Z westchnieniem wydarła kolejną kartkę ze szkicownika, zmięła ją i cisnęła w pomarańczową ścianę sypialni. Podłoga już była zasłana kulkami papieru – wyraźny znak że twórcze soki nie płyną w niej tak, jak by sobie życzyła. Po raz tysięczny żałowała, że nie jest taka jak matka. Wszystko co Jocelyn rysowała , malowała albo szkicowała, zawsze było piękne i najwyraźniej osiągnięte bez wysiłku.

              Clary zdjęła słuchawki , przerywając w połowie piosenkę Stepping Razor, i pomasowała bolące skronie. Dopiero wtedy usłyszała głośny, przenikliwy dźwięk telefony rozbrzmiewający w całym mieszkaniu. Rzuciła szkicownik na łóżko i pobiegła do salonu, gdzie na stoliku przy drzwiach stał czerwony aparat w stylu retro.

              -Czy to Clarissa Fray? – Głos po drugiej stronie linii brzmiał znajomo, ale nie odrazy go rozpoznała.

              Clary nerwowo zaczęła nawijać kabel na palec.

              -Taaak?

              -Cześć, jestem jednym z tych chuliganów z nożami, których spotkałaś zeszłej nocy w Pandemonium. Obawiam się, że zrobiłem na tobie złe wrażenie, i mam nadzieję, że dasz mi szansę, żeby to naprawić…

              -Simon! – Clary odsunęła słuchawkę od ucha, kiedy przyjaciel wybuchnął śmiechem. – To wcale nie jest zabawne!

              - Oczywiście, że jest. Po prostu tego nie dostrzegasz.

              -Głupek. – Clary z westchnieniem oparła się o ścianę. – Nie śmiałbyś się, gdybyś tu był, kiedy wczoraj wróciłam.

              -Dlaczego?

              -Moja mama. Niebyła zadowolona, że wróciliśmy tak późno. Wkurzyła się. Było nieprzyjemnie.

              - A czy to nasza wina, że był taki ruch! – Zaprotestował Simon. Jako najmłodszy z trójki dzieci czujnie reagował na wszelką rodzinną niesprawiedliwość.

              -Tak jasne, ale ona nie widzi tego w taki sposób. Rozczarowałam ją , zawiodłam, sprawiłam, że się niepokoiła, bla, bla, bla. Jestem zmorą jej życia. – Z lekkimi wyrzutami sumienia Clary naśladowała sposób mówienia matki.

              -Więc masz szlaban? – domyślił się Simon.

              Mówił dość głośno. Clary słyszała w tle gwar głosów, kilka przekrzykujących się osób. Skrzywiła się, słysząc donośny brzęk talerzy.

              -Jeszcze nie wiem. Mama i Luke wyszki rano. Jeszcze nie wróciła. A tak przy okazji , gdzie jesteś? U Erica?

              -Tak. Właśnie skończyliśmy ćwiczyć. Eric czyta dzisiaj swoją poezję w Java Jones. – Simon mówił o kawiarni niedaleko mieszkania Clary, w której nieraz wieczorami grano żywą muzykę. – Cały zespół idzie , żeby dać mu wsparcie. Przyjdziesz?

              -Jasne. – Clary się zawahała, szarpiąc nerwowo kabel telefonu. – Zaczekaj. Jednaj nie.

              - Zamknijcie się, chłopaki , dobra?! – wrzasnął Simon. Sądząc po tym jak słabo go słyszała, Clary domyśliła się, że trzyma słuchawkę z dala od ust. Chwilę później spytał zaniepokojonym tonem: - To miało znaczyć : tak czy nie ?

              - Niw wiem. – Clary przygryzła wargę. – Mama nadal jest na mnie zła za wczorajszą noc. Wolałabym nie wkurzać jej jeszcze bardziej, nawet prosząc o coś. Jeśli ma wpakować się w kłopoty, nie chcę , żeby to się stało z powodu gównianych wierszy Erica.

              - Daj spokój, nie są takie złe. – Eric był najbliższym sąsiadem Simona, znali się od dziecka. Nie przyjaźnili się tak ze sobą jak Simon i Clary, ale w pierwszej klasie liceum stworzyli zespół rockowy z jeszcze dwoma kolegami, Mattem i Kirkiem, i co tydzień ćwiczyli w garażu rodziców Erica. – Poza tym, to nie jest znów taka wielka prośba. Chodzi o wieczór poetycki w kawiarni tuz za rogiem. Nie zapraszam cię przecież na żadną orgię w Hoboken. Twoja mama też może przyjść, jeśli chce.

              - Orgia w Hoboken!

              Po tym okrzyku , prawdopodobnie Erica, ogłuszająco zabrzęczały talerze. Clary wyobraziła sobie matkę słuchającą jego poezji i zadrżała w duchu.

              - Nie wiem. Jeśli wszyscy się tu zjawicie, nie będzie zachwycona.

              - Więc przyjdę po ciebie sam i z resztą spotkamy się już na miejscu. Twoja mama nie będzie miała nic przeciwko temu. Ona mnie kocha.

              Clary musiała się roześmiać.

              - To świadectwo jej wątpliwego gustu, jeśli pytasz mnie o zdanie.

              -Nikt cię nie pytał. – Simon rozłączył się wśród wrzasków swoich kumpli.

              Clary odwiesiła słuchawkę i rozejrzała się po salonie. Było w nim pełno dowodów artystycznych ciągot matki : od ręcznie robionych aksamitnych poduszek rozrzuconych po ciemnoczerwonej sofie po ściany obwieszone obrazami w ramach , głównie pejzażami , które przedstawiały kręte ulice śródmieścia Manhattanu oświetlone złotym światłem , zimowe sceny z Prospect Park, szare sadzawki pokryte koronkową warstwą białego lodu.

              Na półce nad kominkiem stało zdjęcie ojca Clary oprawione w ramki. Zamyślonego jasnowłosego mężczyzny w wojskowym mundurze, z widocznymi śladami zmarszczek mimicznych w kącikach oczu. Był żołnierzem służącym za granicą. Jocelyn trzymała kilka jego medali w małej szkatułce stojącej przy łóżku. To tym, jak Jonathan Clark wpadł samochodem na drzewo niedaleko Albany i zmarł jeszcze przed narodzinami córki , był dla Clary jedyną pamiątką po ojcu.

              Po jego śmierci Jocelyn wróciła do panieńskiego nazwiska. Nigdy nie mówiła o mężu, ale na nocnej szafce trzymał szkatułkę z wygrawerowanymi inicjałami J.C. Oprócz medali było w niej parę fotografii, obrączka ślubna i pojedynczy pukiel jasnych włosów. Czasami Jocelyn otwierała pudełko , bardzo delikatnie brała w rękę lok, trzymała go przez chwilę i chowała z powrotem.

              Chrobot klucza obracającego się w zamku drzwi wejściowych wyrwał Clary z zamyślenia. Pośpiesznie rzuciła się na sofę i udawała, że jest pogrążona w lekturze jednej z książek w miękkich, których stos matka zostawiła na stole.

              Jocelyn uważała czytanie za uświęcony sposób spędzania czasu i zwykle nie przerywała córce nawet po to, żeby na nią nakrzyczeć.

              Drzwi otworzył się z impetem i do mieszkania wszedł tyczkowaty mężczyzna obładowany wielkimi prostokątami tektury. Kiedy je rzucił na podłogę, Clary zobaczyła, że są to kartonowe pudła złożone na płasko. Luke wyprostował się i odwrócił do niej z uśmiechem.

              -Cześć, wuj… cześć, Luke – powiedziała Clary.

              Jakiś rok temu poprosił ją , żeby przestała mówić do niego wujku , bo czuje się przez t staro albo jak bohater Chaty wuja Toma. Poza tym przypomniał jej delikatnie, że nie jest jej krewnym , tylko bliskim przyjacielem matki, który zna ją od chwili narodzin.

              -Gdzie mama?

              -Parkuje samochód – odparł Luke, przeciągając się z westchnieniem. Był w swoim zwykłym stroju: starych dżinsach i flanelowej koszuli. Na nosie miał przekrzywione okulary w złotych oprawkach. – Przypomnij mi jeszcze raz, dlaczego w tym budynku nie ma windy?

              - Bo jest stary, ale ma duszę – odparła natychmiast Clary , na co Luke  zareagował szeroki uśmiechem. – Po co te pudła?

              Uśmiech znikł z twarzy Luke’a

              - Twoja matka chcę zapakować parę rzeczy – wyjaśnił unikając jej wzroku.              -Jakich rzeczy? – zainteresowała się Clary.

              Luke machną ręką.

              - Tych , które walają się po całym domu. Zawadzają. Wiesz , że ona nigdy niczego nie wyrzuca. Co robisz? Uczysz się? – Wyjął książkę z jej ręki i przeczytal na głos: - „ Świat nadal zaludniają owe pstre istoty, z których zrezygnowała bardziej trzeźw filozofia. We śnie i na jawie nadal okrążają go wróżki i chochliki, duchy i demony…” . – Opuścił książkę i spojrzał na Clary znad okularów. – To do szkoły?

              - Złota gałąź? Nie. Przecież jeszcze są wakacje. – Clary odebrała mu książkę. – To mojej mamy.

              - Tak czułem.

              Clary odłożyła książkę na stół.

              - Luke?

              - Hm? – Już zapomniał o książce i teraz grzebał w torbie z narzędziami stojącej przy kominku. – A, jest. – Wyjął rolkę pomarańczowej taśmy i spojrzał na nią z wielką satysfakcją.

              -Co byś zrobił , gdybyś zobaczył coś, czego nikt inny nie widział?

              Taśma wypadła mu z ręki i uderzyła o kaflowy kominek. Luke uklękną , żeby ją podnieść . Nie patrzył na Clary.

              -Chodzi ci o to, że gdybym był jedynym świadkiem zbrodni , czy cos takiego?

              - Nie. Mam na myśli sytuację , kiedy wokół było pełno ludzi,a tylko ty coś zobaczyłeś. Jakby to było niewidzialne dla wszystkich oprócz ciebie.

              Luke się zawachał, nadal klęczał z rolką taśmy w ręce.

              - Wiem, że to brzmi wariacko, ale… - ciągnęła Clary nerwowym tonem.              Luke spojrzał na nią. Jego oczy były bardzo niebieskie za szkłami okularów.

              - Clary , jesteś artystką jak twoja matka , co oznacza, że widzisz świat inaczej niż przeciętni ludzie. To twój dar, dostrzegać piękno i grozę w zwyczajnych rzeczach. On nie czyni cie wariatką... Po prostu jesteś inna i nie ma w tym nic złego.

              Clary podciągnęła głowę i oparła brodę na kolanach. Oczami wyobraźni ujrzała magazyn, złoty bat Isabell, niebieskowłosego chłopca miotającego się w śmiertelnych drgawkach i płowe oczy Jace’a. Piękno i groza.

              -Myślisz, że gdyby żył mój tata, też byłby artystą?

              Luke wyglądał na zaskoczonego , ale zanim zdążył odpowiedzieć , drzwi się otworzyły i do pokoju weszła matka Clary, stukając obcasami na wypolerowanej drewnianej podłodze. Wręczyła przyjacielowi kluczyki do auta i spojrzała na córkę.

              Jocelyn Fray była szczupłą, drobną kobietą o rudych włosach, ciemniejszych o kilka odcienie od włosów Clary i dwa razy dłuższych. Teraz miała je zebrane w kok, przebity grafitową szpilką. Na lawendową bawełniana koszulę włożyła kombinezon poplamiony farbą , a do tego brązowe buty turystyczne o podeszwach umazanych farbą olejną.

              Ludzie zawsze mówili Clary, że wygląda zupełnie jak matka, ale one nie dostrzegała podobieństw. Tylko figury miały identyczne: obie szczupłe, o małych piersiach i wąskich biodrach. Clary wiedziała , że nie jest taka piękna jak Jocelyn. Żeby uchodzić za piękność, trzeba być smukłą i wysoką. Dziewczyna niska , mierząca niewiele ponad pięć stóp wzrostu , może co najwyżej liczyć na określenie ładna. Nie śliczna czy piękna, tylko ładna. A jeśli dorzucić do tego marchewkowe włosy i piegowatą twarz , jest jak Reggedy Ann przy lalce Barbie.

              Jocelyn miała wdzięczny nawet sposób chodzenia i na ulicy większość osób odwracało się , żeby na nią popatrzeć. Clary natomiast potykała się o własne stopy. Ludzie odwrócili się za nia tylko raz , kiedy przeleciała obok nich , spadając ze schodów.

              - Dziękuje , że wniosłeś pudła – powiedziała Jocelyn , uśmiechając się do przyjaciela . Kiedy Luke nie odwzajemnił uśmiechu żołądek Clary wykonał lekki podskok; najwyraźniej coś się działo. – Przepraszam , że tyle czasu zabrało mi znalezienie miejsca parkingowego. W parku jest chyba z milion ludzi…

              - Mamo? –przerwała jej córka.- Po co są te pudła?

              Jocelyn przygryzła wargę. Luke ponaglił ją , wskazując wzrokiem na Clary. Matka nerwowym ruchem odgarnęła pasmo włosów za ucho i usiadła obok niej na sofie.

              Z bliska Clary zobaczyła , jak bardzo matka jest zmęczona. Pod oczami miała wielkie sińce , wargi blade z niewyspania.

              - Chodzi o zeszłą noc? – zapytała Clary.

              -Nie – rzuciła Jocelyn pośpiesznie , ale po chwili wahania przyznała: - Może trochę. Nie powinnaś postępować tak jak wczoraj , sama wiesz.

              - Już przeprosiłam. O co Chodzi? Mam szlaban?

              - Nie masz szlabanu. – W głosie matki brzmiało wyraźne napięcie. Spojrzała na Luke’a, ale on pokręcił głową.

              - Powiedz jej , Jocelyn.

              - Możecie nie rozmawiać ze sobą tak , jakby mnie tu nie było? – rozgniewała się Clary. – Dowiem się wreszcie , o co chodzi? Co masz mi powiedzieć?

              Jocelyn westchnęła ciężko.

              - Jedziemy na wakacje.

              Twarz Luke’a była bez wyrazu , jak odbarwione płótno.

              -Więc w czym rzecz? – Clary pokręciła głową i oparła się o poduszkę. – Jedziecie na wakacje? Nie rozumiem , o co tyle zamieszania?

              - Rzeczywiście nie rozumiesz, Miałam na myśli , że jedziemy na wakacje wszyscy troje : ty, ja i Luke. Na farmę.

              - Aha. – Clary spojrzała na Luke’a , ale on wyglądał przez okno , z zaciśniętymi ustami i rękoma skrzyżowanymi na piersi. Ciekawe, co go tak zdenerwowało. Przeciez uwielbia starą farmę północnej częśći stanu Nowy Jork. Sam ją kupił , odremontował przed dziesięciu laty i jeździł tak kiedy tylko mógł. – Na jak długo?

              - Do końca lata – odparła Jocelyn. – Przyniosłam pudła na wypadek, gdybyś chciała spakować jakieś książki , przybory do malowania…

              - Do końca lata? – Wzburzona Clary usiadła prosto. – Nie mogę mamo. Mam swoje plany. Ja i Simon postanowiliśmy wydać przyjęcie na powitanie szkoły, umówiłam się na spotkania ze swoją grupą artystyczną i zostało mi jeszcze dziesięć lekcji u Tisch…

              - Przykro mi z powodu Tisch. A pozostałe rzeczy można odwołać. Simon zrozumie , twoja grupa też.

              Clary usłyszała ton nieustępliwy w głosie matki i zrozumiała , że mówi poważnie.

              -Ale ja zapłaciłam za te lekcje. Oszczędzałam przez cały rok! Sama obiecałaś. – Odwróciła się do Lukw’a. – Powiedz jej! Powiedz jej, że to jest niesprawiedliwe!

              Luke nie odwrócił się od okna , ale mięsień na jego policzku drgnął.

              - Ona jest twoją matką. To jej decyzja.

              -Nie przyjmuję takiego tłumaczenia. – Clary zwróciła się do matki: - Dlaczego?

              - Muszę się stąd wyrwać . – Kąciki ust Jocelyn drżały. – potrzebuje spokoju i ciszy, żeby malować. I z pieniędzmi ostatnio jest krucho…

              - Więc sprzedajmy trochę akcji taty – podsunęła gniewnym głosem Clary.- Zwykle tak robisz, prawda ?

              - To nie Fair – żachnęła się matka.

              - Posłuchaj, jeśli chcesz jechać, jedź. Ja tu zostanę. Mogę pracować w Starbucksie albo gdzie indziej. Simon mówił , ze tam zawsze przyjmują. Jestem wystarczająco dorosła , żeby zadbać o siebie…

              -Nie! – Ostry ton Jocelyn sprawił ,że Clary aż podskoczyła. _ Oddam ci pieniądze za lekcje rysunku , ale jedziesz z nami. Nie masz wyboru. Jesteś za młoda, żeby zostać sama. Mogło by ci się coś stać.

              - Na przykład co? Co mogłoby mi się stać ?

              W tym Momocie rozległ się trzask. Clary odwróciła się zaskoczona i zobaczyła, że Luke przewrócił jedno ze zdjęć oprawionych w ramki i opartych o ścianę. Wyraźnie zdenerwowany , odstawił je z powrotem na miejsce. Kiedy się wyprostował, usta miał zaciśnięte w wąską kreskę.

              - Wychodzę – rzucił krótko.

              Jocelyn przygryzła wargę.

              - Zaczekaj. – Dogoniła go w przedpokoju, kiedy sięgał do klamki.             

              Clary obróciła się na sofie i zaczęła podsłuchiwać:

              -… Bane. Dzwoniłam do niego wiele razy przez ostatnie trzy tygodnie. Wciąż odzywa się automatyczna sekretarka. Podobno jest w Tanzanii. Co mam zrobić?

              Luke pokręcił głową.

              - Jocelyn , nie możesz wiecznie się do niego zwracać.             

              - Ale Clary …

              - To nie Jonathan – syknął Luke. – Nie jesteś sobą, odkąd to się stało, ale Clary to nie Jonathan.

              Co ma z tym wspólnego mój ojciec? – pomyślała ze zdziwieniem Clary.

              -Przecież nie mogę trzymać jej w domu i nigdzie nie wypuszczać. Ona się z tym nigdy nie pogodzi.

              - Oczywiście , że nie! – Luke był naprawdę rozgniewany. – Nie jest domowym zwierzątkiem, tylko nastolatką. Prawie dorosłą.

              - Gdybyśmy wyjechały z miasta …

              - Powiedz jej , Jocelyn...